Eindelijk, daar zijn we weer.
Ja ja het heeft een hele tijd geduurd zeg.Het is vandaag alweer 3 november en voor je het weet is het jaar weer over en uit en zitten we al weer in 2011.Waar blijft de tijd? Achter ons.Een heftig jaar om op terug te kijken en een heel zwaar jaar. Er is weer zoveel gebeurd dat je het bijna niet kunt bevatten.Bepaalde digen zijn zo persoonlijk dat je ze niet hier op de weblog vermeld. Maar ik kan je vertellen dat bepaalde dingen ons leven enorm hebben veranderd en op de kop gezet hebben. Dingen waar je normaal van denkt, het zal je gebeuren want het is altijd een ver van mijn bed show geweest maar helaas het is ons zelf ook overkomen. Je wordt er weer sterker van en de band die al sterker dan sterker was is nog sterker geworden tussen ons drietjes. Minder leuke dingen die gebeuren moet je ook mee omgaan en handelen en een plek geven maar sommige dingen wil je gewoon het liefst verbannen maar ja dat kan en gaat niet want je hersenen gaan er toch mee an de loop. Mensen kun je verbannen uit je leven maar gebeurtenissen niet.Dan denk je dat je alles gehad hebt en weer terug van vakantie bent en er weer lekker tegen aan kunt en dan kom je bij je vader en is hij erg ziek geworden in de 2 weken dat wij op Lanzarote vakantie vierden.Gelijk de dokter gebeld n onderzoeken laten doen. Mijn vader was reeds bekend met longkanker wat niet meer te behandelen was en dat hebben we 3 jaar geleden gehoord en hij heeft gevochten en wilde nog genieten zoals hij zelf altijd vertelde. Genieten van zijn kinderen en kleinkinderen en dan vooral van en met Noa. Noa was toch zijn allesie en anders om ook. Noa was stapel gek met opa.Een week na de onderzoeken waren de uitslagen al binnen en we werden gebeld dat we langs moesten komen want het zag er niet goed uit. Uitzaaingen door het hele lichaam en zou een kwestie van tijd zijn en dan moesten we denken aan nog een paar maanden.Slik, je weet het wel maar je wilt het niet geloven. Dan is het leven weer hard en on eerlijk.Met de week werd hij zieker en zieker en er was reeds verpleging geregeld en wij gingen dagelijks naar mijn vader o hem te helpen want inmiddels lag hij al hele dagen op bed.Zijn verjaardag 8 september heeft hij samen met ons gevierd en hij genoot er van dat hij zijn 79ste verjaardag te pakken had.Echter zijn gezondheid ging per dag zo hard achter uit dat vaders niet meer thuis kon blijven wonen.Hij heeft altijd aangegeven niet naar het ziekenhuis of verpleegtehuis te willen en dat gebeurd dan ook niet. Annette en ik hadden het er al vaker over gehad om vader in huis te nemen bij ons en dat kwam nu ook weer ter sprake. Eerst wilde vader niet want hij dacht dat hij tot last zou zijn en omdat Annette en ik ook niet zo goed uit de voeten kunnen vond hij het erg bezwaarlijk om van het aanbod gebruik te maken.Maar…… op 10 september is vader voor goed bij ons in huis gekomen. We hebben zijn huur opgezegd en alles leeg geruimd want terug komen zou hij toch niet meer in zijn huisje. Hi voelde zich erg thuis bij ons en genoot van alles om zich heen en vande rust die er was en de verzorging. We hoefden het niet alleen te doen, de buurtzorg deed de verpleging en de dagelijkse dingen. Wij genoten ook erg van vader bij ons thuis.Het heeft echter niet lang mogen duren want op 2 oktober j.l is mijn vader overleden bij ons thuis in de nabijheid van Annette en mij. 7 oktober was de crematie en daar heeft Noa tijdens de dienst 2 balonnen de lucht in laten gaan. xe9xe9n voor haar oma sterretje en xe9xe9n voor haar opa sterretje. Dit had ze zelf helemaal bedacht en ook besproken met opa toen dat nog kon. Het was zo’n mooi en warm gebaar van Noa dat op het moment tijdens de dienst wij naar buiten liepen met de balonnen we kippevel kregen.Ja en dan is er niets meer. veel geregel en zaken afhandelen. Een leegte met veel verdriet en gemiss blijft achter en dan wordt je je bewust dat er niets meer is. Geen ouders meer , geen schoon ouders meer, en geen opa meer. Zoals Noa zie, nu had ik al geen broertje en zusje en nu ook geen opa en oma meer. Nee lieverd, het leven is hard en dat je dit op deze leeftijd allemaalalmoet mee maken valt niet mee.De herinneringen blijven en we kijken met een warm gevoel terug op de jaren die we hebben mogen genieten van en met elkaar.Bedankt paps, geniet van je rust!.Ja het zijn niet alleen maar nare dingen die we mee maken maar ook wel de mooie dingen hoor.ik heb wel eens laten weten dat ik erg druk was met het schminken van kinderen. Vind het helemaal geweldig om te doen en en het allemaal ens gaan uitwerken want gewoon aan het werk zou ik de eerste tijd niet meer komen volgens de artsen. thuis zitten is niets voormij en zo liep ik al heel lang rond met het idee o iets voor ons zelf te beginnen en dan met schmink.Ja,ja, het is zover. Het staat nog wel in dekinderschoenen maar het bgin is er.Sinds 30 oktober j.l is de website het world wide web op gegaan.www.schminkstudiokleurpaletemmen.nl is een feit en het loopt aardig. Ieder begin is moeilijk en lastig maar langzamerhand komt alles goed.De eerste boekingen staan en nu verder ontwikkelen en dat samen met het UWV, geweldig.Als alles een beetje loopt en de tijd er is dan komt ereen studio aan hus. enn eigen studio waar ik ook workshops schminken zal gaann geven. En wie weet,misschien ook wel een webshop er bij.Wij genieten hier echt van en gaan er voor.Ik zal zien of er nog een leuke foto is want dat wordt ook wel evenweer tijd want anders kennen jullie Noa straks niet meer. Het wordt er een met haar vriendinnetje Fien toen ze geschminkt waren. Voor nu laat ik het hier eerst even weer bij en ik zal proberen de volgende updat sneller er door te doen.Sorry voor het lange wachten.Lieve groetjes van ons drietjes en tot snel.











































